Krystyna Miłobędzka to poetka, autorka sztuk teatralnych dla dzieci, dramatopisarka, laureatka Nagrody Literackiej im. Adama Mickiewicza. Przez pewien czas życie Miłobędzkiej związane było z Poznaniem, gdzie studiowała filologię polską i pracowała w Instytucie Technologii Drewna.
Jej twórczość zajmuje poczesne miejsce w literaturze polskiej, choć niestety nie została wówczas należycie doceniona. Na szczególną uwagę zasługuje twórczość dramatyczna Miłobędzkiej – pisała sztuki dla dzieci, często inspirowane własnym synem – podaje poznanka.eu.
Wczesne lata, życie w Poznaniu i poezja
Przyszła poetka i dramatopisarka Krystyna Miłobędzka (nazwisko panieńskie Łuczkiewicz) urodziła się 8 czerwca 1932 r. w Margoninie, w powiecie wielkopolskim. Jej ojciec, Witold Łuczkiewicz, był pracownikiem naukowym i dyrektorem szkoły, a matka, Janina Łuczkiewicz, zajmowała się głównie domem.
Jako dziecko, mała Krystyna otrzymywała wiele uwagi od swojej niani, która nieustannie wymyślała dla niej nowe bajki i historie. Być może to w jakiś sposób wpłynęło na późniejszą decyzję Krystyny o związaniu swojego życia ze słowem.
W sierpniu 1949 roku rodzinę Łuczkiewiczów spotkała tragedia. Podczas wędrówki w Tatrach zginął Witold Łuckiewicz, głowa rodziny. Krystyna omal sama nie zginęła, ale na szczęście przyszłą poetkę uratował anioł stróż.
Po tym tragicznym wydarzeniu rodzina Łuczkiewiczów przeniosła się do Puszczykowa, niedaleko Poznania. W 1950 roku Krystyna rozpoczęła studia wyższe na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Poznańskiego.
W 1953 r. kontynuowała studia na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie uzyskała tytuł magistra. Po ukończeniu studiów została skierowana do pracy jako nauczycielka na wsi daleko od domu. Krystynie udało się jednak uniknąć wyjazdu i wróciła do Poznania, gdzie przez kolejne 9 lat (1955-1964) pracowała w Instytucie Technologii Drewna. Tutaj Krystyna zajmowała się korektą dokumentów i książek technicznych.
W tym okresie, a dokładnie w 1960 roku, ukazał się pierwszy zbiór poetycki Krystyny „Anaglify”. Jej utwory z tego cyklu otrzymały trzecią nagrodę na Festiwalu Młodej Poezji w Poznaniu.
Następnie ukazały się kolejne tomiki poetyckie Krystyny. Są to w szczególności „Pokrewne” (1970), „Dom, pokarmy” (1975), „Wykaz treści” (1984), „Pamiętam” (1992), „Przed wierszem” (1994), „Imiesłowy” (2000) i inne.
Poetka Krystyna Miłobędzka jest laureatką Nagrody Ministra Edukacji Narodowej (2001), Nagrody Literackiej Czterech Kolumn (2004) oraz Poznańskiej Nagrody Artystycznej (2009). W 2020 roku Krystyna Miłobędzka otrzymała Poznańską Nagrodę Literacką im. Adama Mickiewicza jako poetka.
Praca teatralna i życie osobiste
Krystyna Miłobędzka jest nie tylko poetką, ale i dramatopisarką teatralną. Jej twórczość związana była także z teatrem dla dzieci. Przez pewien czas pracowała w Teatrze Lalki Tęcza w Słupsku oraz w teatrach lalkowych we Wrocławiu i Wałbrzychu. Znajdowała również czas na prowadzenie zajęć z dramatu eksperymentalnego i teatru na Uniwersytecie Poznańskim.
Swoje sztuki teatralne dla dzieci publikowała w miesięczniku „Scena” (1974-1978). Wszystkie sztuki dramatopisarki zostały zebrane w tomie „Siała baba mak” (1995). Tom został ponownie wydany w 2012 roku.
Sztuki dla dzieci napisane przez tę utalentowaną kobietę były wystawiane przez Teatr Lalki i Aktora Marcinek oraz Teatr Lalek w Poznaniu. Spektakle oparte na sztukach Miłobędzkiej wystawiane były również w teatrach w innych miastach Polski i za granicą.
Poetka i dramatopisarka była dwukrotnie zamężna. W 1964 roku poślubiła Jerzego Miłobędzkiego i przyjęła jego nazwisko. Trzy lata później para rozwiodła się, ale z nazwiskiem pierwszego męża się nie pożegnała.
Po raz drugi poetka wyszła za mąż za filozofa, eseistę i krytyka teatralnego Andrzeja Falkiewicza. W 1969 roku urodził im się syn Wojtuś, który wielokrotnie inspirował swoją kreatywną matkę do pisania sztuk dla dzieci.
Rodzina mieszkała w różnych miastach Polski, ale w 1993 roku przeprowadziła się do Puszczykowa, 14 kilometrów od Poznania. To tutaj w 2010 roku zmarł ukochany Krystyny Miłobędzkiej, Andrzej Falkiewicz.